ophioussa.com
 
 

Μυρίσαι τὸ Ἄριστον   XXVIII


ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ. Λέμε τὸν οὐρανὸ «οὐρανὸ» καὶ τὴ θάλασσα «θάλασσα». Θ’ ἀλλάξουν ὅλα μιὰ μέρα κι ἐμεῖς μαζί τους θ’ ἀλλάξουμε, ἀλλὰ ἡ φύση μας ἀνεπανόρθωτα θά ’ναι χαραγμένη πάνω στὴ γεωμετρία ποὺ καταφρονέσαμε στὸν Πλάτωνα. Καὶ μέσ’ ἀπ’ αὐτήν, ὅταν σκύβουμε, ὅπως σκύβουμε καμιὰ φορὰ πάνω στὰ νερὰ τοῦ νησιοῦ μας, θὰ βρίσκουμε τοὺς ἴδιους καστανοὺς λόφους, ὅρμους καὶ κάβους, τοὺς ἴδιους ἀνεμόμυλους καὶ τὶς ἴδιες ἐρημοκλησιές, τὰ σπιτάκια ποὺ ἀκουμπάνε τό  ’να στ’ ἄλλο, καὶ τ’ ἀμπέλια ποὺ κοιμοῦνται σὰ μικρὰ παιδιά, τοὺς τρούλους καὶ τοὺς περιστεριῶνες.

Δὲ θέλω νὰ πῶ αὐτὰ τὰ ἴδια. Θέλω νὰ πῶ τὶς ἴδιες φυσικὲς καὶ αὐθόρμητες κινήσεις τῆς ψυχῆς ποὺ γεννοῦν καὶ διατάσσουν πρὸς ὁρισμένη κατεύθυνση τὴν ὕλη, τὶς ἴδιες ἀναπάλσεις, τὶς ἴδιες ἀνατάσεις πρὸς τὸ βαθύτερο νόημα ἑνὸς ταπεινού Παραδείσου, ποὺ εἶναι ὁ ἀληθινός μας ἑαυτός, τὸ δίκιο μας, ἡ ἐλευθερία μας, ὁ δεύτερος καὶ πραγματικός ἠθικός μας ἥλιος.


Ὀδυσσέας Ἐλύτης